Gisteren kreeg ik een nieuwe tattoo die voor de belangrijkste keuze staat die ik maakte in mijn leven. Ik vertel graag over de hele beleving.
Triggerwaarschuwing: Ik schrijf in deze blog over mijn ervaringen met depressie en psychose.
Gisteren op 26 januari 2026 kreeg ik mijn tweede tattoo die je hierboven op de foto ziet van Angelica van Gaia Flora Tattoo. Als je alle cijfers van 2026 bij elkaar optelt krijg je het cijfer 10, wat je verder kunt reduceren tot 1. 2026 is dus het einde van een 9-jaar-cylus en het begin van een nieuwe cyclus. Dit geldt voor iedereen. Als je de cijfers van 26-1-2026 bij elkaar optelt krijg je ook het cijfer 10, dus 1. Dat vond ik heel bijzonder aan de dag die ik gekozen had voor de tattoo.
Van 2016 naar 2026
Er gaat nu een trend rond op social media waarin je een foto deelt uit 2016 en eentje uit 2026 en daarbij vertelt wat er veranderd is. Ik deelde de enige foto die ik heb uit 2016, eentje waarop ik een kerstmuts draag. Meer foto’s heb ik niet van dat jaar, omdat ik in 2016 mijn zwaarste crisis had.
Het begon met heel veel stress door een reis naar Maleisië en de griep die rondging in mijn gezin. Ik had al langer stress, omdat ik niet snapte waarom ik zoveel last had van veranderingen en stroeve, sociale interactie met familie en andere mensen. Nu weet ik dat ik autisme heb en dat ik veel rust en routine nodig heb, maar toen probeerde ik nog wanhopig mee te komen met anderen op sociaal gebied.
Bijna-doodervaring
Het ging niet. Ik had toen op een nacht een bijna-dood-achtige ervaring waarin ik droomde dat ik moest besluiten of ik wilde blijven leven of niet. Ik werd wakker toen ik hardop ‘Nog niet’ zei en ik zag een lichtfiguur in de lucht hangen, die kort daarna oploste. Die dag beleefde ik alles veel intenser dan normaal. Ik voelde me euforisch en alle kleuren waren superintens en prachtig.
Die nacht sloeg mijn stemming volledig om. Ik durfde ineens niet meer te gaan slapen, omdat ik bang was dat ik dood zou gaan. Ik wist wel dat dit niet rationeel was, maar ik kon mijn brein er niet van overtuigen om gewoon te gaan slapen. Ik sliep toen 4 nachten helemaal niet.
Als je niet slaapt raakt je brein in de war. Ik ervaarde in alles betekenis: de tekenfilm die mijn zoon aan het kijken was ging over mijn leven, een liedje dat ik op de radio hoorde beschreef mijn ervaringen. Ik liep tegen een bijna-psychose aan en durfde het uiteindelijk toch tegen mijn man te zeggen. We gingen naar de huisarts en ik kreeg de crisisdienst thuis. Ik begon toen met een antipsychoticum die ik nog steeds slik.
Mijn diepste depressie
Eerst ging het een stuk beter met mij, maar een paar weken later zakte ik in mijn diepste depressie ooit. Ik zag nergens meer betekenis in en voelde me doodongelukkig. Omdat ik nog steeds mijn zoon naar school bracht dachten hulpverleners dat het nog wel meeviel, maar het was echt heel zwaar. Het eerste antidepressivum die ik nam zorgde er eerst voor dat ik me nóg somberder voelde, maar daarna ging het een klein beetje beter.
Wat mij door deze periode heen hielp waren mijn gezin en mijn ‘droomervaring’ waarin ik zei dat ik nog niet dood wilde gaan. Ik snapte toen eerlijk gezegd niet waarom ik wél wilde blijven leven, maar blijkbaar was dat een belangrijke keuze voor mij geweest, dacht ik.
Ik probeerde elke dag te focussen op wat er wél gelukt was, zoals opstaan, aankleden en mijn zoon naar school brengen. Alles is een megazware taak als je depressief bent. Het kan dan al een hele overwinning zijn als je je aankleedt en bijvoorbeeld doucht. Ik probeerde steeds te kijken naar de positieve dingen, ook al voelde ik me de hele dag waardeloos. Stapje voor stapje ging het steeds beter en kwam ik uit die zwarte periode.
Inmiddels weet ik bijna 2 jaar dat ik autisme heb. Ik gebruik nog steeds het antipsychoticum, zodat ik elke nacht goed slaap en geen dingen zie die er niet zijn, en een antidepressivum, waardoor ik me eindelijk mezelf voel. Ik gebruik nu ook schildkliermedicatie, waardoor ik een stuk minder moe ben. Soms heb ik wel een terugval en voel ik me weer heel moe en somber, maar ik weet dat het altijd weer beter gaat. Ik weet dat mijn wil om te leven sterker is dan alle tegenslagen van buitenaf of binnenuit die ik kan meemaken. Het licht zal altijd winnen!
Ceremoniële tattoo
Gisteren kreeg ik dus zogezegd mijn nieuwe tattoo. Van tevoren heeft Angelica van Gaia Flora Tattoo intuïtief op mij afgestemd en verschillende ontwerpen gestuurd waaruit ik kon kiezen. Ik koos deze met spiraal en blaadjes die van donker naar licht gaan. Angelica merkte tijdens het nummer ‘Diamonds and Demons’ van Nessie Gomez op hoe passend dit ontwerp was. ‘Toevallig’ is dit één van mijn favoriete nummers van de laatste tijd.
Angelica nam gisteren alle tijd voor mij. We dronken eerst een kopje ceremoniële cacao, wat ik heel lekker en bijzonder vond. Daarna praatten en aten we wat. We maakte ook een altaar voor mijn intentie. Aan het einde van de dag mocht ik een aantal edelsteentjes, wat kaarsvet en lavendel van het altaartje meenemen naar huis. Van ongeveer 13:00 tot 17:00 is Angelica bezig geweest de tattoo te zetten met de hand (hand-poked). Omdat ze vaak op hetzelfde plekje moest prikken vond ik het wel een stuk onprettiger dan mijn eerste tattoo, die vrij klein is en met de machine is gezet, maar wat is fysieke pijn in vergelijking met de emotionele pijn van een depressie?
Al met al was het een hele fijne ervaring, waarin er echt aandacht was voor mij en mijn intentie. Ik ben heel erg blij met het ontwerp. Ik kan nu mijn keuze voor altijd bij mij dragen, net als mijn andere tattoo op mijn arm die staat voor: liefde overwint alles en is voor eeuwig.
Wil je weten hoe ik stap voor stap uit mijn depressie kwam? Lees dan mijn boek ‘Dit is niet wie ik ben‘.
Wat is een keuze geweest die jou leven helemaal veranderd heeft? Laat het me hieronder weten!
